December 17, 2011

വിപരീതം

ഞാനെന്തോ പറഞ്ഞു
നിന്‍റെ മുഖം കറുത്തു.

നീയെന്തോപറഞ്ഞെന്‍റെ
മുഖം  വെളുത്തു.

നിന്‍റെ പുരികത്തിന്‍
ജ്യാമിതി കണ്ടറിയാം
ഉള്ളിലെ അഗ്നിപര്‍വതം
പുകയുന്നത്.

നമ്മളൊരുമിച്ചു
ഓരോന്ന് പറയുമ്പോള്‍
പരസ്പരം  ചിന്നിച്ചിതറി
ഒരു  മഴവില്ല് വിരിയുന്നു.
മഴവില്ല് പോലെ നാം സുതാര്യമാവുന്നു.

പെയ്യാനായുന്ന
ഒരു വലിയ മഴയുടെ ആരവം
നമ്മെ നിശബ്ദരാക്കുന്നു.

--------------------------------------

2 comments:

prabha said...

ഡാ, നന്നായിട്ടുണ്ട്!
തല്ലുണ്ടാക്കിയോ രണ്ടും കൂടെ?

:)

Vipin said...

ഇല്ല... ഈ കവിത പണ്ടെന്നോ തുടങ്ങിയതാണ്... ഇപ്പോഴാണ് അവസാനിച്ചത് :)