January 10, 2010

പുറപ്പാട്

വരില്ലെന്ന്‍ ഉറപ്പിച്ചതാണ്...

ട്രെയിന്‍ സമയവും
കുറെ സ്ഥലപ്പേരുകളും
കുടുക്ക പൊട്ടിച്ച ചില്ലറകാശും
പോക്കറ്റില്‍ തിരുകിയാണ്‌
ഇറങ്ങിയത്‌.
എനിക്ക് മുന്‍പേ
പുറപ്പെട്ടു പോയവരുടെ
മൌനം പൊതിഞ്ഞ വാക്കുകള്‍
അടയാളം വെച്ചാണ്
നടന്നത്.

തിരിഞ്ഞു നോക്കിയെയില്ല
കണ്ണുകളും മനസും-
ശാഠ്യമായിരുന്നു.

വഴി പിരിയുന്നിടം എത്തിയപ്പോള്‍
നീയൊരു കൊച്ചു കുട്ടിയെന്നു
രണ്ടു വാത്സല്യക്കൈകള്‍
തിരികെയെടുത്തോണ്ട്  പോന്നു.

കാണില്ലെന്നുറച്ച ഉമ്മറപടിയില്‍
ചൂരല്‍ കണ്ണ് തുറുപ്പിച്ചു
പേടിപ്പിച്ചു.
പിന്നെ, പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

ഞാന്‍ കുഞ്ഞല്ലെന്ന് കുതറി,
പക്ഷെ,
കൂട്ടത്തിലാരോ
മന്ത്രം ചൊല്ലി കുഞ്ഞാക്കി
കുപ്പിയിലടച്ചു.


2007

1 comment:

...karthika... said...

this is my most favourite...it is just... oh so lovely and simple.